In De Bedding, het documentaire programma van Radio 4  leest Jan Brokken passages voor uit In het huis van de dichter, om het 25ste sterfjaar van Youri Egorov te herdenken. De dichter onder de meesterpianisten overleed op 16 april 1988 op 33-jarige leeftijd in zijn woning in Amsterdam. De documentaire In memoriam Youri Egorov wordt op zaterdagavond 20 april uitgezonden, van 23.00 tot 24.00 uur. Een uitzending om op te nemen: een aantal onbekende opnamen van Youri Egorov zullen worden uitgezonden. datum: 20 april tijd: 23.00-24.00 uur plaats: Radio 4

Op YouTube noemt Maarten ’t Hart De vergelding van Jan Brokken een ‘ongelooflijk goed boek: als je er eenmaal aan begonnen bent, kun je het niet meer wegleggen.’ Toch vindt hij dat er wel iets af valt te dingen op Brokkens conclusie dat er beslist sabotage in het spel was: midden in de nacht liepen er zoveel mensen op de dijk, het had een Duitser kunnen zijn die tegen de loshangende elektriciteitsdraad liep, maar evengoed een man of vrouw uit het dorp. Jan Brokken: ‘Na spertijd, die om acht in de avond inging, mocht niemand meer de openbare weg op, met uitzondering van Duitse militairen, burgers die vergezeld werden door Duitse militairen (bijvoorbeeld de meisjes uit Rhoon die feest vierden in het rendez-vous huis aan de Rijsdijk) of bepaalde beroepsgroepen met een vrijstelling (de dokter die op weg was naar een bevalling). Vooral na Dolle Dinsdag – 5 september 1944 – werd door de bezetter streng de hand gehouden aan spertijd, zeker in het gebied rond de Rotterdamse havens. De burger die zich niet aan spertijd hield riskeerde een boete of een nacht in de cel. Op 10 oktober 1944 begaven drie Duitse militairen zich met twee Rhoonse meisjes naar een huis aan de Rijsdijk. Om tien vóór acht passeerden ze de plaats waar de elektriciteitskabel aan de vlasfabriek was vastgemaakt. Ik schat dat de draad tussen kwart over acht en kwart voor negen is losgemaakt. Degene die dat gedaan heeft wist zo goed als zeker dat de Duitse militairen hetzelfde traject zouden afleggen om de meisjes terug naar huis te brengen. Zonder Duitse begeleiding mochten ze niet over straat. Sommige boerenjongens hielden zich niet aan spertijd, maar na acht uur namen ze nóóit de dijk of een openbare weg: ze liepen dan over land door polders, die niet onder water waren gezet. Ik blijf bij mijn conclusie dat het sabotage was, ook omdat het een kalme, vrijwel windstille avond was en, belangrijker, al weken in het plaatselijke café over het neerhalen van een elektrische kabel werd gespeculeerd. Dat een dergelijke actie na spertijd moest plaatsvinden, sprak toen voor zichzelf. Overigens heb ik het boek zo geschreven dat iedere lezer kan meedenken en mee puzzelen over de exacte toedracht. Prachtig dus dat Maarten dat doet.’

Met een concertlezing presenteerden Jan Brokken, pianist Marcel Worms en violiste Ursula Schoch op woensdagavond 3 april de Franse vertaling van Baltische zielen in Straatsburg. De plaats was een bijzondere: de in 1928 door Theo van Doesburg ontworpen Salle des Fêtes van l’Aubette, een zaal in de elementaire kleuren van De Stijl die onlangs geheel is gerestaureerd. Zowel de muziek van Arvo Pärt, Peteris Vasks, Heino Eller en Jurgis Gaizauskas als de teksten die Jan Brokken in het Frans voorlas maakten diepe indruk op de 170 aanwezigen. Veel Esten, Letten en Litouwers woonden de avond bij, ook veel Nederlanders, maar de meeste toehoorders waren toch Frans. Met een staande ovatie, die minutenlang aanhield, bedankten ze de musici en de schrijver. Eerder op de dag signeerde Jan Brokken Les Âmes baltes in boekhandel Quai des Brumes. Op dinsdag en woensdag ging hij op de Marc Bloch Universiteit met een tachtigtal studenten germanistiek in discussie, op een, volgens docente Claudia Huisman, ‘gepassioneerde wijze.’ De eerste kritieken op Les Âmes baltes zijn lyrisch. ‘Het etiket reizend schrijver is veel te nauw om Jan Brokken af te bakenen,’ schrijft Veneranda Paladino in het dagblad van Straatsburg Dernières Nouvelles d’Alsace. ‘Meer nog dan een weergaloze literaire griffier is hij een musicus die een aangrijpende symfonie componeert. Op impressionistische wijze vangt hij ieder detail, ieder element van een landschap, iedere gezichtsuitdrukking of ieder timbre van een stem. Bewonderenswaardig vertaald door Mireille Cohendy paart Les Âmes baltes wetenschappelijke precisie aan literaire kracht. Jan Brokken legt verzonken werelden, vertrapte zielen en vergeten emoties bloot. Het lezen van dit boek is ook een vurig pleidooi om de hoop van een humanistisch en broederlijk Europa te laten herleven.’

'Brokken wist een even spannende als pijnlijke geschiedenis bloot te leggen, die, zo toont hij overtuigend aan, diepe sporen naliet in de levens van de betrokkenen. (...) Nederland mag Brokken dankbaar zijn voor dit subliem vertelde oorlogsverhaal in vijftig tinten grijs.' - Katja de Bruin in VPRO gids

Meerdere filmproducenten en –regisseurs tonen interesse in de filmrechten van de besteller De vergelding van Jan Brokken. Het boek staat deze week al nummer 2 in de Bestseller 60 en binnen twee weken na verschijnen is  de 5^e druk onderweg.

Drie eerdere boeken van Jan Brokken werden verfilmd: De provincie als speelfilm met in de hoofdrollen Thom Hoffman, Pierre Bokma, Gijs Scholten van Aschat en Tamar van den Dop, Goedenavond, mrs. Rhys onder regie van Jan Louter, en de door Rob Smits geregisseerde documentaire bioscoopfilm Jungle Rudy. Een boekverfilming van In het huis van de dichter is in voorbereiding.

Een week voor kerst ontvingen alle boekhandelaren in Nederland de nog ongecorrigeerde proeven van Jan Brokken’s nieuwe non-fictieboek De vergelding, een dorp in tijden van oorlog. Rond de proeven zat de door Roald Triebels ontworpen omslag van het boek. Twee dagen voor kerst kwam de eerste reactie binnen. Hans van de Sande van Boekhandel Van de Sande in Terneuzen had na een eerste avond lezen het boek niet meer kunnen wegleggen. Hij stuurde zijn reactie in kapitalen naar de uitgeverij: “WAT EEN VERHAAL! WAT EEN PRACHTBOEK! WAT EEN TAAL!” Vele andere reacties volgden – zie daarvoor onder De vergelding. Het 384 pagina’s tellende boek van Jan Brokken ligt vanaf 22 januari in de boekhandel.

Ruim 341.000 kijkers keken naar het tv-portret van Jan Brokken dat de NCRV op 23 november op Nederland 2 uitzond als laatste van de serie Nestvlieders van het programma Schepper en Co. Een verbazingwekkend hoog aantal gezien het tijdstip van de uitzending: vijf uur in de middag.

Ter afsluiting van de serie Nestverlaters zond het NCRV-programma Schepper en Co op vrijdag 23 november van 17.05 tot 17.35 op Nederland 2 een tv-portret uit van Jan Brokken. Met zijn twee autobiografische boeken Mijn kleine waanzin en In het huis van de dichter als uitgangspunt, filmden verslaggeefster Yoka van Eck en redactrice Heleen Knegtmans de auteur op de belangrijke plaatsen uit zijn leven:

Lucienne Colpaert: "Met een ware passie heb ik uw boek gelezen over Youri Egorov. Na de eerste pagina heeft het mij niet meer losgelaten. Prachtige karaktertekening, innige beschrijving van uw relatie met hem, liefde voor het Russische. Dat deel ik met u. Ik studeerde gedurende een paar jaar de taal, bezwijk nog steevast als ik Russisch hoor praten, ik ben bij vrienden gekend om mijn vodkafeesten. Mijn dochter studeerde Slavische filologie, waarschijnlijk onder een lichte dwang van moederszijde. Dit boek wil ik aan mijn vriendenkring en daarbuiten suggereren als 'het te lezen boek wil u nog mijn huis betreden'. Ik dank de Goden, of wie dan ook, om uw talent. En begin nu terplekke aan Afrika, met de atlas op tafel. Bedankt vanuit Dendermonde Belgie van een oma die met dergelijke lectuur het leven dubbel waard vindt. PS U hebt wel een uitermate interessant leven hoor!!!"

Francesco Viespro: "Grazie del bellissimo omaggio a Youri Egorov, che non conoscevo, e adesso sto ascoltando tutti i suoi CD. Hai scritto un bellissimo romanza, una bellissima biografia, una bellissima storia. (..) Senza dimenticare che sei uno scrittore (eccellente, in Italia purtroppo è pubblicato solo questo libro) e un AMICO cario. Thank you, Jan."

Is Baltische zielen een cultboek aan het worden? Het lijkt er op. Via deze website blijven de reacties binnenstromen. Ook op vele andere websites lopen lezers met Baltische zielen onder de arm door Riga, Tallinn of Vilnius. Zoals Gerdien Verschoor die naast een door Eisenstein ontworpen huis op de Elizabeta Iela in Riga een andere beroemdheid traceerde: de beeldende kunstenaar Katarzyna Kobro (1898-1951) op nummer 10A. Leo Frijda reisde naar Kaunas. ‘Wie naar een van de Baltische staten reist, leest natuurlijk eerst Baltische zielen,’ schrijf hij op www.joodsebibliotheek.nl ‘Het is de beste reisgids die men zich denken kan.’ Frijda raakte onder de indruk van de familieportretten van Lipchitz, Gidon Kremer en Mark Rothko. Ook Gerrit Jan Weikamp van www.geschiedenisbeleven.nl roemt ‘de meeslepende wijze waarop Jan Brokken de lotgevallen van de Balten beschrijft.’ 

Over de heruitgave van De droevige kampioen in een fraaie midprice-editie, schreef Liliane Waanders op Hanta: "Tafeltennissen is voor Riki Marchena wat voor de Baron van Münchhausen zijn haren zijn: een manier om jezelf uit het moeras omhoog te trekken. De droevige kampioen is een veelstemmige roman. Jan Brokken laat niet alleen Riki Marchena zelf aan het woord, ook de mensen uit zijn omgeving doen hun zegje. Door de techniek van uitsluiten en overlappen ontstaat het portret van een sporter die presteert onder de druk van de omstandigheden, terwijl het uiteindelijk niet om die sport en die sporter gaat, maar om het eiland waar het zich allemaal afspeelt: Curaçao. De droevige kampioen laat zien hoe relatief het winnen van een sportwedstrijd is. De droevige kampioen is misschien wel de beste roman van Jan Brokken, maar net als het meeste van zijn werk door te weinig mensen gelezen."

Goed nieuws voor alle lezers die onder de indruk zijn geraakt van Baltische zielen en In het huis van de dichter maar die het vroegere werk van Jan Brokken nog niet kennen. Op 15 juli jl. zijn verschenen nieuwe en prachtig verzorgde uitgaven van De blinde passagiers en De droevige kampioen, de grote romans van Brokken uit de jaren negentig.
Hieronder een interview met Jan Brokken over beide boeken

Goed nieuws voor alle lezers die onder de indruk zijn geraakt van Baltische zielen en In het huis van de dichter maar die het vroegere werk van Jan Brokken nog niet kennen. Op 15 juli jl. verschenen nieuwe en prachtig verzorgde uitgaven van De blinde passagiers en De droevige roman, de grote romans van Brokken uit de jaren negentig. Over De blinde passagiers schreef een lezeres uit Leiden: “Ik lees herhaaldelijk een mooie Nederlandse roman, maar zelden een spannende. Een roman die je pagina na pagina verrast en waarvan je onmogelijk kunt voorspellen hoe het verhaal afloopt. De blinde passagiers las ik met ingehouden adem. En wat een ontknoping; soms word ik er ’s nachts nog wel eens wakker van.” Voor criticus André Matthijse is er “sinds Slauerhoff niet meer zo mooi over de zee geschreven”.

Evenveel indruk maakt De droevige kampioen, dat op Curaçao speelt. “Wat een schitterend boek”, oordeelt Geert Mak. “Prachtig geschreven, heel gelaagd ook. Ik ben, vijftien jaar na dato, alsnog diep onder de indruk.” Voor de voormalige minister-president van de Nederlandse Antillen Miguel Pourier blijft het ‘een grandioos boek’. Van het niveau van Honderd jaar eenzaamheid en Liefde in tijden van cholera, volgens de criticus van De Gelderlander. “In de melancholie, in de aandacht voor de historische en sociale achtergronden van zijn personages en in de keuze van de tegenstellingen in het karakter van de hoofdpersoon die – amor fati – hoe grondeloos zijn pijn ook is zijn levenslot omarmt, doet deze roman mij in puur gunstige zin aan het werk van Nobelprijswinnar Gabriel García Márquez denken.” Hieronder een interview met Jan Brokken over beide boeken.

Op 16 juli 2012 verschijnt de novelle Das Feininger-Projekt (Feininger voorbij) in een prachtige hardcover uitgave bij de Duitse uitgeverij Weissbooks.w. De vertaling is van Helga van Beuningen.
"Ein hinreißendes Buch, ich werde es all meinen literarisch interessierten Kunden ans Herz legen," volgens Rolf Keussen van Mayersche boekhandel in Düsseldorf.
Voor een impressie van de cover van de Duitse uitgave, zie onder EXTRA.

Onlangs zijn tien titels van Jan Brokken als e-book verschenen, waaronder De regenvogel, In het huis van de dichter, Feininger voorbij, Zoals Frankrijk was, Voel maar, Zeedrift, Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin en de schrijfboeken De wil en de weg en Het hoe. De actie rond Mijn kleine waanzin in de maand april via ebook.nl was een succes. Veel lezers die de autobiografische roman van Jan Brokken nog niet kenden schaften het e-book aan. De roman blijft overigens ook in de papieren uitgave verkrijgbaar. Deze zomer verschijnen opnieuw enkele titels van Jan Brokken als e-book. Zijn debuutroman De provincie allereerst, maar ook het veelgeprezen Met musici, dat door de oorspronkelijke uitgever De Arbeiderspers nooit meer herdrukt is, ofschoon er vijf drukken van verschenen en het tot de meest gelezen boeken van Jan Brokken behoorde. In Met musici zijn legendarische portretten opgenomen van o.a. Bernard Haitink, Anner Bijlsma, Vera Beths, Ivan Pogorelic, Elly Ameling en Emmy Verhey. Een must voor alle muziekliefhebbers.

Vraag van een lezer: ‘In uw boek In het huis van de dichter komt op pagina 184 de naar New York uitgeweken Russische schrijver Harry Minikov voor. Onlangs verscheen bij De Bezige Bij de vertaling van de non-fictie roman (u maakt school, zelfs over de grens heen) Limonov van de Franse schrijver Emmanuel Carrère. In Limonov – zijn echte naam – meen ik uw Minikov te herkennen. Of vergis ik me? Mijn vraag: waarom heeft u hem niet onder zijn werkelijke naam opgevoerd? Uw portret van deze Russische klaploper is kort: in een paar zinnen zet u hem neer. Hoe komt u aan de informatie? Van Youri Egorov? Heeft Youri een verhouding met hem gehad? En hoe was hun beider band met de dichter Brodski?’

Jan Brokken: ‘Harry Minikov en Eduard Limonov zijn inderdaad één en dezelfde persoon. Mijn stelregel bij In het huis van de dichter was dat alle nog levende personen een andere naam zouden krijgen, met uitzondering van musici, impresario’s, politici, schrijvers en dichters. Brodski treedt onder zijn eigen naam ook. Dat had ik ook met Limonov kunnen doen, ware het niet dat hij totaal vergeten was als schrijver en dichter toen ik mijn boek schreef. De informatie die ik over hem geef is bovendien niet erg vleiend, om het zacht uit te drukken.’

In 16 Books, het boekje dat verscheen ter gelegenheid van het afscheid van Henk Pröpper als directeur van het Nederlandse Letterenfonds, verkoos de Italiaanse uitgeefster Emilia Lodigiani In het huis van de dichter van Jan Brokken tot het Nederlandse boek dat de meeste indruk op haar heeft gemaakt. Haar uitgeverij Iperborea in Milaan publiceert literatuur uit de noordelijke landen. In het huis van de dichter, door Claudia Di Palermo vertaald onder de titel Nella casa del pianista, is een van de veertig Nederlandse boeken die Iperborea de afgelopen twintig jaar uitgaf. Emilia Lodigiani: "All the themes of the book are exactly what we always look for: The story of a person exposed to intolerance and persecution, of an exile who foreshadows in a way so many more to come, of an artist who can never come to terms with the conflict between his need of perfection and discipline and his thirst for life and experience, a homeless soul in search of happiness and roots, with all the longings and unrest of our modern human condition. And the historical recreation of a period when Amsterdam was the icon of the spirit of time, the very experimental laboratory of freedom, that in a way Holland has always been, and partly still is for us in our collective imagination. And a book on music, music known and told from the inside, by a connoisseur of its world, places and protagonists, and music recreated through the rhythm of style and narration. And the story of a marvelous friendship which has survived for so many years beyond death and that has been the first reason and stimulus for writing. An emblematic book for Iperborea: not only because we like it, but it has also involved us in one of the small miracles writing can produce in its rescuing power from oblivion. In Italy the almost forgotten name of Youri Egorov is now remembered again: his recordings are reedited, he is mentioned in articles, radio broadcasts, in letters from friends and people who have met him when he was alive and played in our country."

Jan Cremer, in Umbrië in Italië geïnterviewd door HP/De Tijd (kerstnummer, 23 december 2011): "Het is allemaal zo’n ingeslapen zooitje op cultureel gebied in Holland. Ook op literair gebied. Ik vind het allemaal slappe, onleesbare, krampachtige ziekenfondsliteratuur. Met de beste wil van de wereld kan ik dat echt niet lezen! Het gaat vooral over allerlei ziektes en zo. De enige Nederlandse schrijver die ik graag blijf volgen, is Jan Brokken. Ik heb hem weleens de Nederlandse Graham Greene genoemd; die mag ik wel graag lezen. Verder is de Nederlandse literatuur voor mij niet interessant: te zielig, krampachtig en saai. Ze gooien elkaar letterlijk dood met allerlei prijzen."

Medio november 2011 verscheen de vierde druk van In het huis van de dichter in een nieuwe uitgave. Voor het omslagontwerp is teruggekeerd naar de oorspronkelijke illustratie van fotograaf Ronald Hoeben; de belettering is nieuw. Op de cover een quote van Maarten ’t Hart: "Ik neem diep mijn hoed af voor dit boek (..) Een zeldzaam geslaagd meesterwerk." De belangstelling voor De Dichter blijft onverminderd groot. Omdat de thematiek overeenkomt met het motto van de Boekenweek – Vriendschap en andere ongemakken – zal Jan Brokken in maart 2012 samen met de pianist Marcel Worms een serie concertlezingen geven onder de titel Youri Egorov – Hommage aan een vriend. Ook in Italië blijft het boek onderwerp van beschouwingen en artikelen in zowel de dagbladpers (La Stampa, La Republica, Il Manifesto, Corriere della Sera) als in de muziekpers. "Een boek dat radicaal de aanpak van hagiografische musicologen verwerpt die hun idool de hemel in prijzen,’ vindt Il Corriere Musicale. ‘Brokken heeft zijn vriend Egorov neergezet in zijn onherleidbare complexiteit. Niet toevallig wordt de schrijver vaak vergeleken met Graham Greene: op even documentaire als meeslepende wijze weet hij de essentie van een leven vast te leggen. (..) Egorov mag zich gelukkig prijzen met zo’n vriend: Brokken heeft de esthetische erfenis van de pianist neergezet, een unieke pianist, een van de grootste aller tijden." Marco Ranaldi uit in de weekendbijlage van Il Manifesto alleen kritiek op de titel: Nella Casa del Pianista. Voor hem had de oorspronkelijke titel gehandhaafd moeten blijven, ‘want In het huis van de dichter is een boek van diepe en geraffineerde poëzie."

Hartverwarmende reacties stromen binnen op de uitzending van het tv-muziekprogramma Vrije Geluiden van afgelopen zondag 30 oktober 2011, waarin schrijver Jan Brokken en zijn gloedvol non-fictieboek Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin centraal stonden. ‘Schitterend programma. Heel goed gedaan,’ was het eerste bericht dat binnenkwam, nog geen minuut na het einde van de vijftig minuten durende uitzending op Nederland 1. ‘Het was een schitterende uitzending,’ stond ook in de mail van Marre van Dantzig van de Literaire Reisboekhandel Evenaar in Amsterdam die twee minuten later volgde. ‘Ik heb genoten. Je kwam geweldig uit de verf met je enthousiasme, alsof je het boek gisteren geschreven had. Alles helder en met flair verwoord. Wim Statius Muller was aandoenlijk in zijn onaangedaanheid en Izaline Calister was een vamp en een ster. Mooi jullie drieën, zo samen. Kon niet beter!’ Via Twitter: ‘Ik was al een enorme fan van Jan Brokken, maar na deze uitzending vind ik hem echt de beste reisschrijver, met zoveel kennis, passie en betrokkenheid bij zijn onderwerpen.’ Een collega-schrijver: ‘Jij keert terug naar de oerrol van de schrijver: jij legt de wereld aan de lezers uit, niet wijsneuzig met statements, maar met verhalen. Prachtig om te zien.’ De vijfde reactie, via de website: ‘Jan, je was weer onvolprezen. Zo mooi hoe je Wim Statius Muller en Izaline Calister op de tv presenteerde. Een heerlijke start van de zondagmorgen.’ Boekhandelaar Marijke Kleijn uit Amersfoort: ‘De uitzending van Vrije Geluiden voerde rechtstreeks naar het hart. Prachtig verteld en prachtig gemusiceerd.’ Een Curaçaose lezeres: ‘Ik zeg altijd: niemand schrijft mooier over mijn eiland dan Jan Brokken. Deze uitzending bewees mijn gelijk.’ Een reactie via de VPRO: ‘Televisie op zijn best. Een welhaast documentair programma over de Caribische muziekcultuur. Eindelijk een ander beeld van Curaçao.’ Via Facebook: ‘Geweldig.’ Via Facebook: ‘Héérlijk om zo op zondag wakker te worden.’ Via Facebook: ‘Helemaal Jan Brokken. Poëtisch als in zijn boek over Youri Egorov. Meeslepend in zijn verhalen. Erudiet.’ Via Facebook: ‘Waarom geven ze die man geen tv-programma? Hij is als Pierre Janssen, je wilt horen, zien of lezen over wat hij vertelt.’

Waarom juist nu een heruitgave van De regenvogel?

Jan Brokken: ‘Door de ontvangst van Baltische zielen. Veel recensenten, boekhandelaren en lezers prezen de mix van reis, persoonlijke observaties, verhalen, algemene geschiedenis en unieke familiegeschiedenissen. Ze deden het voorkomen alsof ik met Baltische zielen een nieuwe weg was ingeslagen, terwijl ik in De regenvogel al met deze aanpak begonnen ben. Ook in dat Afrika boek vermeng ik reis, persoonlijke indrukken, historische-, antropologische- en biografische achtergronden. De levensverhalen van Paul Belloni du Chaillu, graaf Brazza, Mary Kingsley, Caroline Tubin en Maria Lagendijk – om er maar een paar te noemen – zijn even fascinerend als die van Jānis Roze, Lotti von Wrangel, Mark Rothko of Arvo Pärt."

Bij uitgeverij Van Oorschot verscheen U mag alles over mij schrijven, de door Ton van Brussel geselecteerde interviews met Karel van het Reve (1921-1999). In de bundel zijn interviews opgenomen van Bibeb, Ischa Meijer, K.L. Poll, Theodor Holman, Henk Terlingen, Jan Brokken en vele andere bekende journalisten uit de jaren zeventig, tachtig en negentig. In zijn inleiding spreekt Ton van Brussel geen voorkeur uit voor één bepaald interview, maar in het vraaggesprek met Jeroen van Kan voor het radioprogramma De avonden deed hij dat wel.

Zondag 5 juni 2011 ontving Jan Brokken in het stadhuis van Brussel een Gouden Label, een Vlaamse muziekprijs die kan worden vergeleken met de Nederlandse Edison. Jan Brokken ontving de prijs voor In het huis van de dichter, zijn boek over Youri Egorov.

Enkele citaten uit het juryrapport: 'Dit boek is geschreven zoals Egorov speelde. Geniaal' en 'Koude rillingen krijgt een mens bij het lezen van dit adembenemende boek.' Het volledige juryrapport is te lezen op www.klassiek-centraal.be in de rubriek boek en cd.

Het Belgische literaire tijdschrift De Brakke Hond opent haar jongste nummer (02/11) met Winter in Riga, een twaalf pagina’s tellend reisverhaal waarin Jan Brokken zijn weerzien met Riga beschrijft. De reactie van een Belgische lezeres: "Een wonderschoon verhaal. Ik kreeg er heimwee door naar je boek en heb onmiddellijk Baltische zielen weer opgepakt. Mooi dat je dezelfde mensen in Riga terugziet, Ināra Belinkaja en Ainars Roze. Ik heb het gevoel dat ze nu ook een beetje tot mijn familie zijn gaan behoren. Mooi dat je weer nieuwe mensen leert kennen zoals Renate Punka, die je met een paar pennenstreken neerzet. En dan het absurde verhaal van die snelweg dwars over de Russische begraafplaats! Je bent echt mijn ideale schrijver, door je levendige stijl, je onbevangen blik en je oog voor al die rare menselijke dingen." In Winter in Riga is helaas wel een storende fout geslopen: de titel van het tweede deel moet Maart 2011 zijn en niet Maart 2007.

Uitgeverij Denoël in Parijs heeft de rechten gekocht voor de Franse uitgave van Baltische zielen. Mireille Cohendy gaat het boek vertalen. Ook Wydawnictwo Czarne in Warschau heeft de rechten gekocht. De Poolse vertaling van Baltische zielen zal in het voorjaar van 2013 verschijnen. De Deense vertaling van In het huis van de dichter ontving lovende kritieken; twee Deense dagbladen kenden het boek vijf sterren toe. Miriam Boolsen vertaalde het fraai uitgevoerde I digterens hus, dat in de Deense uitgave 435 pagina´s telt. Op 21 februari verscheen Nelegālie pasažieri, Austra Aumale’s Letse vertaling van De blinde passagiers, met een nieuw en bijzonder smaakvol omslag. Van 2 tot 5 maart was Jan Brokken te gast op de Baltic Book Fair in Riga. Een weerzien met de stad die zo’n grote rol speelt in Baltische zielen. Op 20 mei verschijnt Nella Casa del Pianista bij de Italiaanse uitgeverij Iperborea; de vertaling is van Claudia di Palermo. Op 3 en 4 juni gaven Jan Brokken en pianist Marcel Worms de concertlezing Een hommage aan Youri Egorov op het Festival voor Muziek en Literatuur in Cremona. Op 2 juni was Jan Brokken te gast in Villa Reale in Milaan, waar hij geïnterviewd werd door de muziekcriticus van de Corriere della Sera.

Arendo Joustra over In het huis van de dichter
 Het magazine L'Homo vroeg naar de boeken top 5 van Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier. Op de eerste plaats zette hij In het huis van de dichter. Arendo Joustra: 'Een ontroerend, onthullend en beklemmend boek over de naar Nederland uitgeweken Sovjet-pianist Youri Egorov, die in 1988 stierf aan aids. Ook een zeer herkenbaar portret van Amsterdam in de jaren tachtig.'     

Marjan Berk schreef op 10 januari een prachtige column over In het huis van de dichter in de PZC:

Soms wordt je door een boek totaal meegesleept in de verbeeldingswereld van de schrijver. Bij het naderen van de laatste bladzijden ga je steeds trager lezen, langzaam sla je bladzijden om, het onvermijdelijke einde nadert…de laatste zinnen…uit!

Er komt steeds meer belangstelling voor de Curaçaose boeken die Jan Brokken tijdens zijn tienjarig verblijf op het eiland scheef. Van Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin (2005) verscheen in december de derde, geheel herziene druk. ‘Een heimweeboek,’ noemde een lezer het. ‘Alles wat mooi is aan de eilanden staat erin. Je danst over de pagina’s.’

In de afgelopen weken zijn er prachtige reacties van lezers binnengekomen via deze website of via brieven. Graag willen wij deze hartverwarmende reacties over In het huis van de dichter met u delen:

'Ben zwaar onder de indruk.' - J.B., Den Haag

'Ik heb In het huis van de dichter de afgelopen dagen in recordtijd uitgelezen. Een schitterend boek! Niet alleen is het een boeiend verteld verhaal, het is ook een prachtig tijdsbeeld van de periode waarin ook ik opgroeide. Weliswaar heb ik veel van wat jij beschrijft slechts als toeschouwer meegemaakt, toch herken ik er veel in. Mooi geschreven, een indringende verteltrant en een monument voor Youri Egorov. Een monument omdat het deze man niet alleen verheerlijkt: jij maakt hem mens! Prachtig dus. Dit boek vraagt naar meer, dus ik ga zeker ook ander werk van je lezen.’ - K.M.

De mazurka, befaamd geworden door Chopin, legde een enorme reis af, van Polen naar Parijs en van Parijs naar Curaçao, Aruba, Bonaire en de andere Caribische eilanden. Jan Brokken schreef er een verrukkelijk boek over, Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin. In juni 2008 verscheen bij uitgeverij Atut de Poolse editie, Dlaczego jedenastu Antylczyków kleczalo przed sercem Chopina, vertaald door Aleksandra Hnat. Het boek ging, net zoals de Nederlandse uitgave, vergezeld van een cd met 21 werken van Antilliaanse componisten. De Poolse vertaling wekte alom verbazing. Niet alleen bij recensenten – er verschenen uitgebreide en lovende kritieken, onder andere in het weekblad Polytyka en het dagblad Gazetta – maar ook bij gerenommeerde Chopinologen als Kazimierz Gierzod, docent aan de Muziekacademie en het Chopin Instituut in Warschau, en Irenia Poniatowska. ‘Wij wisten niet dat Chopin zo’n grote en blijvende invloed heeft gehad op de muziek van de Caribische eilanden,’ was de reactie. En: ‘Dit alles is voor ons terra incognita. Een Antilliaanse mazurka? Wij konden onze ogen en oren niet geloven.’

Na de concertlezing die hij samen met pianist Marcel Worms in Delft gaf, werd Jan Brokken op 17 november 2008 De Onregelmatige Omslagprijs uitgereikt. De prijs, een initiatief van boekhandel De Omslag in Delft en van haar eigenaar/oprichter Trude Gerritsma, gaat met grote onregelmatigheid naar de schrijver van een oeuvre die, in de woorden van Trude Gerritsma, ‘ook nog eens erg aardig is voor het lezingenpubliek.’