‘Sinds het verschijnen van het boek van Emmanuel Carrère is Limonov een cultfiguur. Carrère noemt hem in interviews ‘de moderne Jack London’. Youri vond hem een ellendeling en een afschuwelijke bietser die ook nog eens gevaarlijk was: hij maakte in New York altijd stennis met dealers. Dat kostte hem één keer bijna het leven. Youri leerde Limonov via Brodski kennen. Dat wil zeggen: Limonov kreeg er via Brodski lucht van dat Youri regelmatig in New York verbleef. Youri stond bekend als vrijgevig en gul. In New York keek hij niet op een gast meer of minder aan tafel - of aan de spiegel waarop de coke lag. Limonov maakte daar handig gebruik van. Om in een goed blaadje te komen bij Egorov (en ook bij Nurejev) deed Limonov zich als homo voor. Toen hij terugkeerde naar Rusland werd hij weer overtuigd hetero. De meeste informatie over Limonov heb ik van Youri zelf en van de Marco uit het boek. Marco noemde hem altijd ‘minkukel’, vandaar dat ik voor Minikov koos: een Russische minkukel. Toen ik Baltische zielen schreef, stuitte ik opnieuw op Eduard Limonov, nu in de gedaante van Russische ultranationalist. In een felle campagne pleitte hij voor Russische annexatie van de grensplaatsen Narva in Estland en Daugavpils in Letland, steden met een hoog percentage Russisch sprekende inwoners. Ik besloot hem uiteindelijk toch maar niet op te voeren omdat Limonov meer over het huidige Rusland vertelt dan over de Baltische landen. Voor een schrijver van non-fictie romans is hij een ideaal personage: hij verenigt ongeveer alles in zich wat slecht is aan de mens. Als hij in de 19^e eeuw had geleefd zou hij het dragende personage zijn geworden van De idioot van Dostojevski.’