Als Riki Marchena met eigen ogen ziet hoe zijn vader de hand aan zichzelf slaat en kort daarop moet aanvaarden dat zijn waanzinnig mooie moeder met een nieuwe minnaar naar het naburige eiland verhuist, houdt hij er nog maar één obsessie op na: winnen.

De donkere sportheld vergaart een fortuin, verspeelt het uit weerzin tegen zijn familie, groeit uit tot het symbool van de nieuwe generatie, wordt door vrouwen en meisjes aanbeden, zoekt zijn zielenheil toch liever in het Vrolijke Kamp, voert campagne voor het volks- en bevrijdingsfront, neemt verbitterd afstand van de politiek, vindt in crack het middel om zijn verdriet te verdrijven.

De eigenlijke hoofdpersoon van De droevige kampioen is het eiland Curaçao. Juist dat maakt het tot een uitzonderlijke roman: achter iedere gebeurtenis duikt de Caribische smeltkroes op.

De droevige kampioen is verschenen bij uitgeverij Eldorado.

In de pers

"Tegelijk met het levensverhaal van Riki Marchena wordt het indrukwekkend en bijzonder verhaal van Curaçao verteld." - Boekish plaza

"De tegenslagen van een jongen op Curaçao. Riki Marchena beseft dat hij het zelf zal moeten rooien. Zijn kracht is fenomenaal en het tafeltennis vindt in hem een groot kampioen - zoals ook kleine eilanden het moeten hebben van de combinatie kracht en behendigheid. Na de volksopstand van 1969 groeit de sportheld uit tot volksleider, maar ook in die positie worden desillusies zijn deel. Een jarenlange weekendpelgrimage over het eiland brengt hem tot loutering en een lucide zelfinzicht. Een prachtig neergezette queeste." - Biblion

Er is veel te genieten in De droevige kampioen… de roman staat als een huis.' - Trouw

'Een zeer bevlogen geschreven roman.' - De Gelderlander

‘Wat een grandioos boek. Adembenemend. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Eerst uit nieuwsgierigheid: wat zou de hoofdfiguur nu weer gaan uithalen? Zou er ergens een sprankje hoop op verbetering zijn te bespeuren? Geleidelijk aan nam de drugsproblematiek bij het lezen de overhand en tot slot hield ik een gevoel van machteloosheid over. Machteloosheid omdat wij ondanks al onze goede voornemens, inzet en financiële steun, niet in staat zijn om de vele misstanden op dit eiland de kop in te drukken.(..) De droevige kampioen maakt op ons indruk omdat het ons een spiegel voorhoudt. Wij zitten er middenin en erkennen onze machteloosheid. Omdat wij misschien als eenling het probleem ervaren en als zodanig proberen op te lossen, of liever gezegd van ons af te duwen. Terwijl het probleem inmiddels als witte mieren alle uithoeken van ons huis heeft aangetast. (..) Het is te hopen dat de Antillen nog vele malen een inspiratiebron van Jan Brokken zullen vormen. (..) Een boek als De droevige kampioen roept allerlei herinneringen, figuren, plekken, associaties, prettige en minder prettige gebeurtenissen bij ons op. Alleen een groot schrijver kan dat bewerkstelligen.'– Miguel A. Pourier, minister-president van de Nederlandse Antillen, in de Antilliaanse editie van het Algemeen Dagblad

Lezersreacties

'Ik vind De droevige kampioen een van de mooiste boeken die ik gelezen heb. Zowel de inhoud als de vorm zijn geweldig. Om na te genieten van het boek ben ik naar Curaçao gereisd. Op kerstavond meende ik Riki te herkennen. Hij zat op een bankje op de Handelskade bij de Pontjesbrug. In zijn ene hand zijn versleten schoenen, met zijn andere hand kriebelde hij door zijn zware, grijswordende baard. We hadden oogcontact. Hij zag een vreemde maar ik zag een man die ik door en door kende. Heel zachtjes zei ik: 'Hé, droevige kampioen...' Hij lachte, stond op en liep hoofdschuddend weg. Ik wist waarheen: naar het huisje met het opschrift La fuerza de la bondad. Even zag ik mevrouw d'Oliveira in haar rolstoel achter hem aan rijden. Maar dat was een droom.' - J. van S. in Purmerend

'Ik heb De droevige kampioen in één adem uitgelezen. Graag wil ik u bedanken voor het naar voren brengen van dit verhaal. Blijf mooie boeken schrijven!' - Monique Boncoeur   -

"De liefde voor jouw personage in De droevige kampioen, je beschrijft hem zonder hem te veroordelen, de manier waarop je het verhaal vertelt via de ogen van anderen in zijn leven, de rise and fall, het menselijke van de kampioen, dat heb je prachtig gedaan. Het voelde voor mij als een verhaal over ons allemaal, wij hadden die man kunnen zijn. Het is fictie, maar het voelt als echt." - U.M. te Amsterdam